فاطمه معتمدآریا | فاطمه معتمدآریا در همرفیق | فاطمه معتمدآریا و ایرج طهماسب

خانوم فاطمه معتمدآریا خراب کردی | اظهارات عجیب فاطمه معتمدآریا

15:44 - 1401/05/24
فاطمه معتمدآریا را شاید بشود یکی از محبوب ترین بازیگران سینمای ایران قلمداد کرد.

به گزارش رستانیوز ویدیویی از صحبت‌های فاطمه معتمدآریا درباره‌ی سینمای ایران دست‌به‌دست می‌چرخد که محتوایش از چند جهت حیرت‌انگیز است. از یک جهت، خانم معتمدآریا به‌راحتی، افتخارات و فیلم‌های مهم سینمای پیش از انقلاب ایران را نادیده می‌گیرند و تاریخ سینما را از آن‌جایی آغاز می‌کنند که خودشان دل‌شان می‌خواهد! ایشان تأکید می‌کنند که: «وقتی خشونت و سکس و الکل از سینما حذف شد باعث افتخار و رشد سینمای ما شد». و البته این که: «فرهنگ و شعور و هویت به سینمای ما اضافه شد و از "بی‌چیزی" به "چیزی" رسیدیم.»

ایشان محصول دوره‌ای خفقان‌آور هستند که شیرها از بیشه حذف شده‌اند. همچنان که خودشان هم تأکید می‌کنند آن‌وقت‌ها مدیران ازشان «مثل بچه‌» حمایت می‌کردند و حالا گویا نمی‌کنند. پس پیش کشیدن این حرف‌ها برای جلب حمایت‌های دوباره، لازم است! اما واقعاً می‌ارزد آدم به این شکل صریح، در یک چشم بر هم زدن، همه‌چیز را نادیده بگیرد و برای خوش‌آمد عده‌ای، کارش را خراب کند؟ شاید برای ایشان بیرزد، اما به عنوان کسی که بازی‌شان را همیشه قبول داشته‌ام، ناچارم اعتراف کنم که نمی‌ارزد. آدم حتی اگر می‌خواهد با قصد و غرض هم حرف بزند، باید هوشمندانه باشد، نه این‌همه دم‌دستی و بی‌ظرافت.

اما در حرف‌های ایشان نکته‌ی دیگری هم وجود داشت که به نظرم پنهان ماند؛ تلقی اشتباه‌ درباره‌ی هنری مانند سینما. به عنوان نمونه، وقتی ایشان از فیلم عقب‌مانده و تباهی مانند «نار و نی» آن هم در پس کلمه‌هایی آبکی و سطحی حمایت می‌کنند یا سینمای دنیا را محصول الکل و سکس می‌دانند، بیش از آن که بیانگر سیاست‌های منفعت‌طلبانه‌‌ باشد، از بی‌سلیقگی و بی‌اطلاعی‌ در باب فیلم و سینما خبر می‌دهد. یعنی بحث فقط این نیست که خانم معتمدآریا با حرف‌های‌شان کل سینمای پیش از انقلاب را نادیده می‌گیرند. بلکه بحث اصلی‌تر این است که گویا چیزی از «فیلم» و «سینما» هم نمی‌دانند و این فاجعه‌بار است.

خبر می‌رسد که گویا این ویدیو متعلق به چند سال پیش است که به قول یکی از دوستان، به شکل توطئه‌گونه‌ای، حالا به بیرون درز کرده. اما این بخش مهم نیست. بلکه مهم این است که طرز تلقی برخی به‌اصطلاح هنرمندان ما از «هنر»، «فیلم» و البته «سینما» آن‌قدر سخیف و بی‌بنیه است که حس بدی به آدم دست می‌دهد. حسی که انگار سال‌هاست سرش کلاه گذاشته‌اند.